Aktualności

„ z Obór do Krakowa" Jubileusz 65 - lecia kapłaństwa o. Andrzeja Zonki O.Carm.

Data publikacji: poniedziałek, 23-02-2026

„ z Obór do Krakowa.” Jubileusz kapłaństwa o. Andrzeja Zonki O.Carm.

24 lutego 2026 roku obchodzony będzie w Polskiej prowincji Karmelitów wyjątkowy jubileusz – 65. rocznica święceń kapłańskich o. Andrzeja Henryka Zonki, które przyjął 24 lutego 1961 r. z rąk ks. bpa Juliana Groblickiego. Urodzony w Oborach na ziemi dobrzyńskiej, wychowany w cieniu sanktuarium Matki Bożej Bolesnej, jako młody chłopak odpowiedział na głos powołania i wstąpił do Zakonu Karmelitów. Jego droga do kapłaństwa prowadziła przez czasy powojenne, zamykane przez władze komunistyczne szkoły kościelne, trudne warunki formacji zakonnej oraz lata posługi w Kościele przed i po Soborze Watykańskim II.

Dziś, mając 91 lat, o. Andrzej z prostotą i pokorą spogląda na swoje życie, w którym splatają się historia, wierność i codzienna służba Bogu oraz ludziom. W rozmowie wraca wspomnieniami do rodzinnych stron, lat seminaryjnych w Krakowie, święceń kapłańskich oraz pierwszych doświadczeń duszpasterskich. To opowieść o pokoleniu kapłanów wychowanych w surowych realiach, a zarazem świadectwo wytrwałości i cichej radości powołania.

Ojcze Andrzeju, ma Ojciec 91 lat i przygotowuje się do 65. rocznicy święceń kapłańskich. Zacznijmy od początku – gdzie wszystko się zaczęło?

Urodziłem się w Oborach, na ziemi dobrzyńskiej. To miejsce szczególne, od wieków związane z obecnością Karmelitów – strażników Cudami Słynącej Piety Matki Bożej Bolesnej. Pierwsze sakramenty – Chrzest, Komunię Świętą i Bierzmowanie – przyjąłem w kościele parafialnym w Rużu. Już jako ministrant z bliska obserwowałem życie wspólnoty zakonnej w Oborach. Rozmawiałem z zakonnikami i to oni opowiedzieli mi o Małym Seminarium w Pilźnie.

I wtedy zrodziło się powołanie?

Tak, choć byłem jeszcze bardzo młody. W 1951 roku, po ukończeniu ośmiu klas szkoły podstawowej, postanowiłem kontynuować naukę u Karmelitów w Pilźnie na Podkarpaciu. Wyjeżdżając z domu, nie bałem się rozłąki. Miałem tylko jedno, dziecięce zmartwienie – czy będzie z kim grać w piłkę nożną. (śmiech) Na szczęście chętnych nie brakowało. I do dziś jestem wielkim fanem footballu.

Nauka w Pilźnie nie trwała jednak długo…

Niestety. Szkoła średnia miała trwać cztery lata, ale po pierwszym roku władze komunistyczne zamknęły wszystkie szkoły prowadzone przez Kościół katolicki. Także naszą. Mimo dobrej kadry i wysokiego poziomu nauczania. Wszystkich uczniów przyjęto wtedy do nowicjatu i przeniesiono wpierw do Obór, a po roku do Krakowa.

Jak wyglądało życie w krakowskim klasztorze?

Warunki były bardzo trudne. Zorganizowano dla nas tzw. Studium Domesticum. Klasztor był przepełniony. Krużganki na pierwszym piętrze przedzielono ściankami działowymi, oddzielając klauzurę od studentatu. Mieszkaliśmy po kilku w jednej celi. Ogrzewanie – piece na węgiel. Do dyspozycji mieliśmy dwa ustępy i dwie umywalki, do których szło się nieogrzewanymi krużgankami. Do mycia obowiązywała kolejka.

Na drugim piętrze mieszkali bracia zakonni oraz ks. prof. Teofil Długosz – przedwojenny kapłan lwowski. Byli też pracownicy kuchni i ogrodu. Prowadzono wtedy gospodarstwo rolne i hodowlę świń na potrzeby klasztoru. Trzecie piętro zajmowali świeccy lokatorzy – przesiedleńcy z Wielkopolski, którzy znaleźli tam schronienie jeszcze w czasie wojny.

Kiedy Ojciec złożył śluby wieczyste?

W 1956 roku, w tym samym czasie, kiedy ukończyłem szkołę średnią. Dziś klerycy składają je dopiero na ostatnim roku studiów. Mój rocznik był ostatnim, który studia filozoficzne i teologiczne odbywał w klasztorze, w Seminarium Duchownym OO. Karmelitów. Studiowali z nami także kapucyni i reformaci.

Święcenia kapłańskie przyjął Ojciec w 1961 roku.

Tak. 24 lutego 1961 roku w kościele OO. Franciszkanów w Krakowie święcenia przyjęliśmy w czterech: o. Aleksander Wójcik, o. Dionizy Sroka, o. Michał Wojnarowski i ja. Udzielił nam ich bp Julian Groblicki - biskup sufragan archidiecezji krakowskiej.

Jak wyglądały prymicje w tamtych czasach?

Bardzo skromnie. Nie było uroczystego obiadu ani dużych spotkań rodzinnych. Po święceniach odbywało się krótkie widzenie z najbliższymi – każdy osobno, w innym pomieszczeniu klasztoru. Ja spotkałem się z rodziną w obecnej kancelarii. Trzeba pamiętać, że w tamtych czasach podróżowanie było utrudnione, potrzebne były pozwolenia.

Msze prymicyjne odprawiłem w Krakowie „Na Piasku” oraz w rodzinnych Oborach. Tam mogłem spędzić więcej czasu z rodziną i moim siedmiorgiem rodzeństwa.

Zmienił Ojciec imię po wstąpieniu do Zakonu.

Takie były przepisy – zakonnik miał radykalnie odciąć się od życia świeckiego, także przez zmianę imienia. Jestem ostatnim żyjącym zakonnikiem w naszej prowincji, który zmienił imię. W rodzinie zawsze byłem Henrykiem, w Zakonie – Andrzejem.

Jak wyglądały pierwsze lata kapłaństwa?

Byłem katechetą w klasztorze w Krakowie. Katechezy odbywały się w kościele, nie w szkole. Współpracowaliśmy z parafią św. Szczepana, katechizując dzieci z pobliskich szkół podstawowych. To były inne czasy.

Msze święte sprawowano po łacinie – również Lekcję i Ewangelię. Dopiero w 1966 roku wprowadzono język polski do czytań, a około 1970 roku przyszły nowe mszały z Rzymu. Do dziś potrafię wyrecytować całą Mszę po łacinie. Nauczyłem się jej jeszcze jako ministrant.

Jak Ojciec przeżywa ten jubileusz - 65. rocz. świeceć kapłanskich?

Odliczam dni. Nie planuję wielkich uroczystości. Chciałbym tylko dożyć 24 lutego. A jesienią przypada 70. rocznica moich ślubów wieczystych… ale nie wybiegam tak daleko. Jak Bóg da, będę się cieszył.

Czego Ojcu życzyć?

Wierności do końca i ufności. Reszta jest w rękach Boga.

rozmawiał: B.J.                                                                                                                                  opr.: O.Carm.