Aktualności

13 XI - wspomnienie bł. Marii Scrilli

Data publikacji: piątek, 13-11-2026

 Maria Scrilli urodziła się w Montevarchi w Toskanii 15 maja 1825 roku. Czytając żywoty świętych, poznała św. Marię Magdalenę de’Pazzi i duchowość karmelitańską. Wstąpiła do klasztoru we Florencji, w którym żyła owa święta. Pozostała tam ledwie kilka tygodni, ponieważ poczuła z Bożego natchnienia, że Pan pragnie jej w świecie, „aby prowadziła dusze do Niego”. Wstąpiwszy do Trzeciego Zakonu Karmelitańskiego, przyjęła imię Marii Teresy od Jezusa i wróciła do rodziny. Powierzono jej grupę dziewcząt, którymi zajęła się z prawdziwie matczynym oddaniem. Tak rozpoczęła swoją pracę wychowawczą wspierana przez kilka młodych przyjaciółek, z którymi dzieliła modlitwę i pracę. 15 października 1854 roku ona i jej towarzyszki przywdziały habity karmelitańskie. Był to początek Instytutu Naszej Pani z Karmelu, który jednak w roku 1859 został on dekretem rządu rozwiązany. W roku 1878, za aprobatą kościelną, przywrócono tę wspólnotę. W dniu święta Wszystkich Świętych Zakonu Karmelitańskiego, 14 listopada 1889 roku, Matka Maria Teresa zmarła w opinii świętości, otoczona niewielką liczbą sióstr. Beatyfikował ją w 2006 roku papież Benedykt XVI.

Z pism Matki Marii Teresy Scrilli

(Watykan 2006, Autobiografia: 37)

Jakże dobrą radą jest rozkoszowanie się Nim, by trudzić się dla Niego: a potem wracać i w Nim odpoczywać.

Wrażenie Bożej Obecności stało się dla mnie, jak już mówiłam, nieustanne: podczas modlitwy nie byłam w stanie używać książek ani odmawiać jej na głos. Była to najsłodsza jedność (jeśli się nie mylę co do modlitwy w milczeniu; używam tu określenia „jedność”, ponieważ według mojej skromnej wiedzy sądzę, że nią była). Jak powiedziałam, była to najsłodsza jedność, z której nie wiedziałam, jak się oddzielić. Czy raczej nie godziłam się na jej zaprzestanie, jeśli nie byłam przekonana, że należy pozostawić Boga dla Boga, to znaczy: zostawić Boga w kontemplacji Marii, aby odnaleźć Go w starannie wykonywanych obowiązkach Marty. Gdybym bowiem wyznaczyła Mu pewne miejsce i nic więcej, a w ten sposób przestała być w Nim całkowicie zanurzona, nie byłoby to, jak sądzę, właściwe wobec Boskiego Nauczyciela.

Jakaż to radość w istocie, że pozwalamy sobie radować się w Nim, by męczyć się dla Niego, a potem wracać, by w Nim spoczywać. Jakże dobre prowadzenie jest w tym (jak i w każdej innej rzeczy) czyste miłowanie Ciebie! I jakże łatwo wielbić Ciebie w połączeniu, Miłości nasza, z naszą radością, której, choć duchowa, nie uważam za dobrą. Nigdy zresztą tak nie sądziłam. Teraz znalazłam potwierdzenie tego w pewnych lekturach. Wydaje mi się, że w pismach św. Matki Teresy, ale, jak mówiłam, jeszcze zanim je przeczytałam, byłam tego zdania.

Jest wielkim nieszczęściem — dostrzegam to, ponieważ sama go doświadczyłam — że albo pragniemy być pobożni i duchowi na swój własny sposób, albo nie chcemy być tacy wcale. Małe umysły łatwo popadają w pierwszy z tych błędów, wybitne (choć niekoniecznie wielkie) — w to drugie nieszczęście. Boże mój! Jakim złem jest pycha, a najgorsza jest wtedy, gdy rozkłada i zwodzi najpiękniejsze wiano człowieka, jakim jest rozumienie we właściwym tego słowa znaczeniu. Żebyż było ono używane przez tych, którym go udzieliłeś… O, Szczęście nasze! I dlaczego nie ma rozumienia, skoro Ty uczyniłeś je (mówię o rozumie) darem dla nas? Nasze szczęście marnuje się na rzeczy próżne i zwodnicze, których być może nigdy nie zdołamy pojąć; albo nie będą nam dane, albo zostaną nam zabrane przez przedwczesną śmierć. O ślepoto… ślepoto! Błądzić w naukach ludzkich, kiedy nie służą one nieśmiertelnemu celowi — nie można przecież takim nazywać czegoś, co kiedyś się skończy.

O mój Oblubieńcze, mój Oblubieńcze! Jakże ciężką rzeczą jest ta świadomość dla kogoś, kto tak bardzo Cię kocha! Mówię o rozumieniu u ludzi, którzy zaniedbują poznawanie Ciebie, jakby wszystkie inne rzeczy były od tego bardziej potrzebne. Och, chaos ludzkich umysłów! W naszym stuleciu jakże wiele rzeczy jest przyjmowanych, a jeszcze więcej — podejmowanych w różnych okolicznościach nawet przez najlepszych (mówię o tych, którzy pragną być prawdziwymi chrześcijanami), pod pretekstem konieczności, wygody albo obyczajów dzisiejszych, które z upływem czasu zmieniają się i dziczeją.

Cywilizacjo, jakżeś dla nas ponura, skoro stopniowo gasisz w sercu człowieka religię! O Oblubieńcze, Oblubieńcze! I któż pójdzie za Tobą wraz z nią pośród wielkiego świata?

Choć są wśród nas tacy, którzy czynią to ze złej woli, rozglądając się za uznaniem ludzi, inni postępują tak z niewiedzy. Mówię, że dzieje się tak dlatego, że żyją w tych czasach, zostali w nich wychowani i w nich wzrastali, w takich warunkach i niedostatku. Nie są to ci, o których wspomniałam wcześniej — ci, którzy zajmują się próżnymi naukami tego świata i fascynują się nimi, a zaniedbują poznawanie rzeczy Bożych. Ach! Nie ma właściwie gdzie złożyć głowy: zewsząd widać kolce i kłącza, próżność i próżność. Obawiam się, że nawet to, co jawi się jako cnota, nie jest nią prawdziwie, nie jest zdrową pobożnością. Jeśli ktoś bogaty nie ucieka nawet z obawy przed zakażeniem, to czyni to raczej z chciwości zaszczytów niż z poczucia wstydu. Trzeba nam trzymać się od takich ludzi z dala.