183. rocz. urodzin o. Wincentego Kruszewskiego O.Carm.

Data publikacji: poniedziałek, 02-03-2026

rocz. urodzin o. Wincentego Kruszewskiego O.Carm.

4 marca przypada rocznica urodzin o. Wincentego Kruszewskiego, karmelity, który przyszedł na świat w 1843 roku we wsi Wójty-Zamoście pod Płońskiem, wówczas znajdującym się w Guberni Płockiej pod zaborem rosyjskim. Jego życie przypadło na czasy dramatycznych przemian politycznych i religijnych, a on sam zapisał się w pamięci wiernych jako gorliwy kapłan i spowiednik.

Dzieciństwo i powołanie

Józef Kruszewski urodził się 4 marca 1843 roku w ubogiej rodzinie rolniczej jako pierworodny syn Ignacego i Julianny z Wróblewskich. 9 marca został ochrzczony w kościele parafialnym pw. św. Michała Archanioła w Płońsku, otrzymując imię Józef. Cztery lata później na świat przyszedł jego młodszy brat Jan.

Rodzinna parafia, prowadzona do 1864 roku przez karmelitów, wywarła ogromny wpływ na jego duchową drogę. Młody Józef często przebywał w klasztorze, rozmawiając z zakonnikami i obserwując ich życie. Już w wieku 17 lat wstąpił do nowicjatu Zakonu Karmelitańskiego Prowincji Wielkopolskiej pw. Przenajświętszego Sakramentu. Przyjmując habit, otrzymał imię Wincenty.

Pierwsze śluby zakonne złożył w dniu swoich 18. urodzin – 4 marca 1861 roku, prawdopodobnie w kościele klasztornym w Warszawie. Wkrótce potem został skierowany do klasztoru w Klasztor Karmelitów w Oborach, gdzie przebywał blisko dwa lata.

Świadek powstania styczniowego

Pobyt w Oborach przypadł na czas wybuchu Powstanie styczniowe. Klasztor był wówczas ważnym ośrodkiem życia patriotycznego – wygłaszano kazania za ojczyznę, organizowano nabożeństwa w intencji wolności, a nawet udzielano schronienia oddziałom powstańczym. Atmosferę tamtych dni opisała Maria Konopnicka w noweli „W Oborach”.

Po przeniesieniu do Warszawy Wincenty odbył studia filozoficzno-teologiczne i przyjął święcenia kapłańskie. W 1879 roku powrócił do Obór, z którymi związał większą część swego życia.

Posługa w Oborach

Po kasatach zakonów klasztor w Oborach ocalał jako jedyny spośród 52 w prowincji. Był jednak odcięty od władz zakonnych i funkcjonował w trudnych warunkach materialnych oraz administracyjnych. W pewnym okresie pełnił nawet funkcję klasztoru etatowego, w którym przebywali duchowni z okolicznych dekanatów.

o. Wincenty pełnił różnorodne obowiązki duszpasterskie: przygotowywał dzieci do I Komunii Świętej, posługiwał chorym, spowiadał. Zasłynął jako niezwykle cierpliwy i wymagający spowiednik. Spowiadał w sposób bardzo szczegółowy, prowadząc penitentów według przykazań Bożych i kościelnych oraz nauki o grzechach głównych. Zadawane przez niego pokuty bywały surowe, ale owocowały autentyczną przemianą życia.

Znany był z głębokiej pobożności maryjnej, długich postów i licznych umartwień. Zachowały się świadectwa osób, które po jego modlitwie doświadczały duchowego uwolnienia i wewnętrznej przemiany. Mszę świętą sprawował z wielkim skupieniem – całkowicie oddany Bogu i ludziom.

W 1904 roku klasztorowi groziła kolejna kasata na mocy carskiego ukazu. Dzięki staraniom przeora oraz wsparciu okolicznych ziemian udało się jednak ocalić wspólnotę. Podczas I wojny światowej karmelici podjęli starania o przyłączenie do Prowincji św. Józefa w Galicji, co ostatecznie nastąpiło w 1917 roku.

Ostatnie lata i śmierć

Wincenty był jednym z ostatnich karmelitów oborskich, którzy doczekali odzyskania przez Polskę niepodległości.

Zmarł w opinii świętości 6 października 1922 roku. Został pochowany w krypcie pod Kaplicą Opatrzności w Oborach, a jego ciało przeniesiono później do krypty pod prezbiterium, gdzie dziś znajduje się kaplica pamięci.

Prośba o wsparcie procesu beatyfikacyjnego

W związku z podejmowanymi staraniami o rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego o. Wincentego Kruszewskiego, wszystkich, którzy pragnęliby wesprzeć to dzieło, prosimy o modlitwę oraz wsparcie materialne.

Ofiary można przekazywać na numer konta:

85 1240 4722 1111 0011 4599 8634

z dopiskiem: „o. Wincenty Kruszewski”

Każdy gest wsparcia jest wyrazem pamięci o tym gorliwym karmelicie oraz troski o zachowanie jego duchowego dziedzictwa dla przyszłych pokoleń.