Homilia o. Prowincjała wygłoszona w dniu złożenia profesji wieczystej

Data publikacji: piątek, 20-03-2026

Homilia o. Prowincjała wygłoszona w czasie złożenia profesji wieczystej

19.03.2026 r.

Drodzy Piotrze i Kacprze! Bracia i Siostry w Chrystusie Panu!

2 Sm 7, 4–5a. 12–14a. 16;
Ps 89 (88), 2–3. 4–5. 27 i 29;
Rz 4, 13. 16–18. 22;
Mt 1,16.18–21.24a

Święty Józef od wieków patronuje i strzeże Polskiej Prowincji Zakonu Karmelitów. We wszystkich naszych kościołach i sanktuariach karmelitańskich ma on swój ołtarz z obrazem lub figurą.

Karmelici widzą w nim przewodnika na drodze do zjednoczenia z Chrystusem. Jego życie, pełne milczenia i ukrycia, stanowi dla Karmelu ideał trwania w obecności Bożej.

Częstą praktyką w klasztorach karmelitańskich było umieszczanie figury św. Józefa przy wejściu do klauzury, czyli miejsca przeznaczonego wyłącznie dla zakonników. Symbolizowało to jego rolę jako stróża i rzeczywistego gospodarza wspólnoty.

Zakon Karmelitański jako jeden z pierwszych posiadał własne oficjum ku czci św. Józefa, znacznie wyprzedzając oficjalne zatwierdzenie jego kultu w całym Kościele.

Zgodnie z tradycją, w dniu jego święta, 19 marca, bracia składają swoje śluby wieczyste: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. Tak dzieje się i dzisiaj. Bracia Piotr Grudziński i Kacper Galiński za chwilę złożą swoją uroczystą profesję zakonną.

Zgodnie z Liturgią Słowa na tę uroczystość słuchamy jednego z dwóch fragmentów Ewangelii: według św. Mateusza lub św. Łukasza. Przed chwilą usłyszeliśmy fragment z Ewangelii według św. Mateusza.

Spróbujmy spojrzeć na te dwa ważne wydarzenia — oddanie czci Bogu za osobę św. Józefa oraz śluby wieczyste braci — w świetle właśnie tej Ewangelii.

Ewangeliści nie zapisali ani jednego słowa św. Józefa. Mimo to ukazują go jako człowieka odważnego i wsłuchanego w Boga.

Gdy dowiaduje się, że Maryja jest w ciąży, postanawia potajemnie się z nią rozstać, aby nie narazić jej na zniesławienie. W nocnym widzeniu słyszy jednak, że to, co się w niej dokonało, jest dziełem Ducha Świętego, i że on ma podjąć się wychowania Dziecka, które będzie Zbawicielem świata. Józef jest posłuszny temu poleceniu.

Widzimy w nim zatem przykład odwagi i wielkiego zaangażowania w sprawy Boże. Paradoksalnie to właśnie cicha postać uczy nas dialogu z Bogiem i prawdziwej aktywności.

Ten przykład można ująć w dwóch punktach:

- Dialog z Bogiem
(„Anioł Pański ukazał mu się we śnie…” — dialog rozumiany jako życie modlitewne)

- Aktywność jako owoc rozeznania
(zmiana własnych planów: „zamierzał oddalić Maryję… lecz uczynił tak, jak polecił mu anioł”)

To św. Józef. A jak jest w waszym życiu, drodzy Bracia?

Dialog z Bogiem

W waszym życiu była — i ufam, że nadal jest — rozmowa serce w serce z Bogiem.

Starożytni kaznodzieje karmelitańscy mówili, że tak jak Maryja poczęła Słowo Wcielone w łonie przez działanie Ducha Świętego, tak św. Józef — również za sprawą Ducha Świętego — począł Chrystusa w swojej duszy poprzez kontemplację, stając się Jego ojcem na ziemi.

Tajemnica powołania jest zawsze tajemnicą dialogu na wzór św. Józefa. Ile osób powołanych, tyle niepowtarzalnych historii. Zawsze jednak jest ono owocem spotkania z Bogiem żywym, który stopniowo lub nagle odsłania swoją obecność.

Powołanie często rodzi się w spotkaniu z kapłanem, przy ołtarzu, w sakramencie pokuty lub poprzez świadectwo osoby konsekrowanej. Być może i wy wracacie dziś do takich chwil i osób znanych tylko wam.

Gdy Chrystus staje się osią życia, doświadczenie Jego obecności coraz bardziej koncentruje się wokół liturgii — zwłaszcza Eucharystii i Liturgii Godzin. Tego doświadczacie szczególnie od chwili wstąpienia do Zakonu: dla Kacpra był to rok 2019, dla Piotra — 2021.

Wasze wstąpienie włączyło was w historię pokoleń — w łańcuch, w którym każde ogniwo jest ważne i potrzebne.

Możecie pomyśleć o waszych rodzinach — o tych, którzy przekazali wam życie i troszczyli się o nie mimo trudności. W sposób szczególny myślimy dziś o waszych bliskich, którzy przybyli z Grudzy i Okrzei.

Historia naszego Zakonu i Polskiej Prowincji to również taki łańcuch pokoleń. Jedne ogniwa są mocniejsze, inne słabsze, ale najważniejsze jest, by łańcuch się nie przerwał.

Dziś wasze „tak” wpisuje się w tę długą historię powołań — historię ludzi, którzy uwierzyli, że Bóg wystarczy. Że modlitwa ma sens. Że całkowite oddanie się Chrystusowi nie jest stratą, lecz zyskiem.

Najgłębsze rzeczy w Karmelu dokonują się w ukryciu, w modlitwie. Tam dojrzewa świętość.

Św. Józef nie rozumiał wszystkiego, ale rozważał w sercu i pytał Boga. Wy również nie znacie całej przyszłości, ale znacie Tego, któremu ją powierzacie.

Dlatego pamiętajcie o modlitwie — o tej codziennej rozmowie z Bogiem — i o waszej karmelitańskiej tożsamości.

Rzeczywistość rozeznawania

Śluby wieczyste są znakiem tej samej postawy, którą miał św. Józef: gotowości, by Bóg mógł korygować nasze plany.

To nie rezygnacja z wolności, ale jej najpełniejsze spełnienie — oddanie siebie Temu, który widzi dalej.

Prawdziwa aktywność w życiu wiary nie polega na mnożeniu działań, lecz na umiejętności zatrzymania się, wsłuchania w Boga i pozwolenia Mu, by przemieniał nasze plany.

Bóg obdarzył was łaską powołania. Przyjęliście ją, rozeznaliście i ujawniliście Kościołowi. Wstępując do Zakonu, podjęliście drogę dojrzewania do całkowitego daru z siebie.

Dziś — wraz z przełożonymi — rozeznaliście, że jesteście gotowi na definitywne „tak”. Potwierdziliście to słowami: „Oto jestem, Panie, bo mnie wezwałeś”.

Wyrazem waszej konsekracji będą śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa. W nich wyraża się istota waszego wyboru: radykalny dar z siebie z miłości do Chrystusa, a w Nim — do każdego człowieka.

Sekret wytrwania w życiu konsekrowanym polega na tym, że z roku na rok coraz głębiej odkrywamy dar, który otrzymaliśmy. To bezcenna perła — nie taka, którą się przechowuje, lecz taka, której wciąż na nowo się szuka (por. Mt 13,45).

Pamiętajcie o tym.

Na zakończenie zwracam się do waszych najbliższych.

Dziś, razem z nami — karmelitami — szczególnie wy, rodzice i bliscy, jesteście żywym Kościołem. To wy oddajecie swoich synów, braci i przyjaciół na wyłączną służbę Bogu.

Nasza rodzina zakonna wyraża wam za to szczerą i serdeczną wdzięczność.

Drodzy Bracia profesi! Bądźcie ludźmi głębokiej wiary. Z pomocą łaski Bożej trwajcie wiernie w swoim powołaniu aż do końca — na wzór Maryi i Józefa.

Niech św. Józef, patron dzisiejszego dnia, wyprasza wam łaskę wytrwałości.
Niech Najświętsza Maryja Panna, Pani Karmelu, zawsze okrywa was swoim Szkaplerzem.

Amen.